Odpust

Coroczny odpust przy kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Puławach to jedno z najwcześniejszych moich wspomnień dzieciństwa z początku lat 70. Kościół był położony trochę dalej, „Na Górce”, jak mawiają puławianie, odpust odbywał się natomiast na mojej ulicy Izabeli, praktycznie pod moimi oknami – mieszkałem na parterze bloku numer 5.

Każdego roku dzień 15 sierpnia był wielkim wydarzeniem w życiu dziecka, oczekiwanym i upragnionym. Już od samego rana budziły mnie hałasy na ulicy – handlarze ustawiali i zbijali swoje kramy, rozkładali na nich towary. Po porannych mszach pojawiali się pierwsi kupujący, było ich coraz więcej  i więcej, w końcu koło południa i wczesnym popołudniem cała (wprawdzie niedługa) ulica Izabeli huczała gwarem rozmów, piskami trąbek, wystrzałami – jakże wyraźna jest moja pamięć słuchowa tamtych dni… Ulica zapełniała się, dorosłymi, ale przede wszystkimi dziećmi, które z przejęciem biegały od stoiska do stoiska, ściskając w ręku drobne otrzymane od rodziców, które wydawały na… Na co wydawaliśmy pieniądze? Na watę cukrową, zabawki, różne plastykowe wiatraczki, świecidełka… Nie wiem, co kupowały dziewczynki, nas, chłopców, interesowały przede wszystkim korkowce, czyli pistolety na korki i kapiszony, z którymi biegaliśmy potem po podwórku.

W odpust odwiedzał mnie też kolega ze szkoły, razem chodziliśmy po stoiskach, rozglądaliśmy się i kupowaliśmy nowy zapas korków, które potem ładowaliśmy do naszych pistoletów (przeważnie już mieliśmy je z poprzednich odpustów). Pamiętam szokujące wydarzenie podczas jednego z takich odpustów, kiedy koledze podczas manipulowania przy korkowcu wybuchł korek w rękach – złapał się za twarz, zakrył oczy dłońmi; nie, nie stracił wzroku, skończyło się na jego (i moim) strachu.

A potem przychodziło wielkie sprzątanie wieczorem, chociaż śmieci na ulicy walały się jeszcze następnego dnia, dopóki ich nie uprzątnęły służby oczyszczania miasta. O odpuście długo się pamiętało, i czekało na następny.

Z aspektu religijnego wydarzenia nie rozumiałem chyba nic, nie zdawałem sobie nawet sprawy z religijnego znaczenia słowa „odpust”, dla mnie odpust był po prostu wielkim, wspaniałym jarmarkiem, w ogóle nie kojarzyłem go z odpuszczaniem grzechów. Nasza parafia chyba też zdawała sobie sprawę z całkowitej świeckości tego jarmarku, że nie ma on nic wspólnego z religią, skoro nie zezwalała na budowę kramów tuż przy kościele „Na Górce”. Musiały być one ustawiane właśnie na ulicy Izabeli, aby hałas nie przeszkadzał w nabożeństwach.

Wspomnienia te dotyczą pierwszej połowy lat 70. Później oczywiście też odbywały się tam odpusty, nadal pod oknami naszego mieszkania, już mnie jednak nie interesowały. Czy to ja wyrosłem, czy odpusty stały się inne? Myślę, że i jedno, i drugie. Moi rodzice też potwierdzali, że „odpusty teraz to nie to, co dawniej”. Stały się mniejsze, jakby skurczyły się. Czy nadal odbywają się w Puławach na Izabeli? Z tego, co wiem, tak, chociaż przestały już być taką atrakcją w mieście, jaką były kiedyś.

Od 35 lat nie mieszkam w Puławach. W mojej parafii w Śremie w Wielkopolsce odpustów (w znaczeniu jarmarków) nie ma. Podczas moich wycieczek rowerowych czasami trafiam na odpusty w okolicznych wioskach, na przykład w Śnieciskach na św. Marcina, Wyskoci na św. Andrzeja, Jaszkowie na św. Barbary. W porównaniu z odpustami puławskimi z lat mojego dzieciństwa są to jednak tylko miniodpusty, z kilkoma stoiskami i niewielką liczbą kupujących. I przyczyną tego chyba nie jest tylko chłodna, listopadowa i grudniowa pora roku i mała wielkość parafii…

Dodaj komentarz

Wymagane pola są oznaczone *.